Nu ik dit schrijf is dit alles achter de rug. Was toch allemaal wel een apart gebeuren. De cellen komen bevroren in stikstof aan op de afdeling. Ze zijn geproportioneerd in kleinere zakjes in een bewaarvloeistof. Voorafgaand aan de toediening van de cellen krijg je eerst een middel ingespoten om bijwerkingen van de bewaarvloeistof te voorkomen, Het vervelende hiervan is dat je er behoorlijk slaperig van wordt.
De zakjes met stamcellen worden een voor een uit de stikstof gehaald en ontdooit tot kamertemperatuur in een bak water. Als er een zakje klaar is wordt die z.s.m. aan de infuuslijn gehangen en bijna letterlijk naar binnen gegoten. Het moet zo snel mogelijk gaan om kwaliteitsverlies te voorkomen. Tegelijkertijd komt er een vieze geur vrij van de bewaarvloeistof. Deze adem ik uit en het schijnt (ik ruik het zelf niet) dat de gehele kamer en sluis hier naar ruikt. Dit duurt ongeveer 24 uur.
Nadat de eerste cellen bij mij naar binnen kwamen, kreeg ik een heel raar gevoel. Het werd ineens ontzettend heet en ik kreeg bijna geen adem meer. Ik dacht even dat ik er tussen uit piepte, maar toen ze de snelheid van toediening iets terug gezet hadden ging het meteen een stuk beter.
Nadat alles toegediend was lekker geslapen want ik was hartstikke moe. En nu een dag of 10/12 wachten voordat ze hun werk gaan doen en we nieuwe bloedcellen in het bloed ontdekken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten